معلمی بی گمان موهبی است که بر انسان ها عطا می شود تا همت بلند خویش را صرف بر طرف نمودن شب های تار جهالت و نادانی کنند و بزرگ معلمی همچو عبدالله مومنی هم که از سرای آموزش و تربیت نقبی به دنیای سیاست زده بود و فعالیت های مدنی و حق طلبانه اش در جهت رفع

مروری بر دیدگاه ها وسیاست های در پیش گرفته شده توسط دولتمردان وقانونگذاران اصول گرا تنها خبر از حاکمیت تفکری می دهد که قصد اخراج زنان را از عرصه عمومی را داشته و همین حضور حد اقلی را هم که با وجود هزاران مانع وسد به دست آورده اند،تاب نیاورده و او را

بحث اعمال جنسیت که سال گذشته نیز از تصویب مجلس شورای اسلامی هم گذشت، مساله ای با قدمت سه دهه است که از بدو تاسیس شورا هم به نوع دیگری مطرح بوده است. از اوایل تشکیل این نهاد برخی از مشاغل رسما از زنان گرفته شده تا جایی که حذف حضور زنان از برخی رشته ها

زنان نسل انقلاب ،کسانی هستند که در سال های اولیه انقلاب به دنیا آمده اند، نسلی که با باورهایی مثل خودباوری، اهمیت وارزش به زن ،نگرش متفاوت اسلام نسبت به غرب به زنان،ارزش وجودی برابر زن ومرد در اسلام ،تشویق دولت وحکومت به فعالیت های اجتماعی آنان از بد

کلی، تغییر و اصلاح سیستم آکادمیک، اهمیت کاربردی و نه شعاری بر تحقیقات و تحصیلات عالی، نهادینه کردن تخصص به جای هر گزینه ی دیگری اعم از جنسیت و…، ایجاد تسهیلات معیشتی برای متخصصین حوزه های دانشگاهی از راه حل های بلند مدت اما معقول تر به جای راه های کو

دختران وزنانی که به خودسوزی اقدام کرده اند همگی دچار بحران هایی با محوریت مسائل خانوادگی بودند هر یک به نوعی در زمینه مسائلی همچون ازدواج،طلاق،حق کار،حق تحصیل و در ارتباط با محیط خارج خویش با خانواده درگیر بوده ودر تمام موارد زنان یادشده درموقعیت فقد