پنجشنبه، 23 اسفند 1386
علیرضا خادمی-
عضویت و فعالیت تشکیلاتی برای بسیاری از فعالین سیاسی هنوز به مثابه پذیرفتن دعوتی از جانب یک میزبان گرامی برای حضور در یک مهمانی است که هر کدام برای به دست گرفتن نبض مجلس میهمانی و ربودن گوی سبقت تمام توان خود را در بذله گویی و شیرین نمایی به کار بندند .
تصور وضعیتی که عده ای ساز خویش را کوک کنند و در دستگاه دلخواه خود شروع به نواختن کنند چندان دور از ذهن نیست و تقارن بی مانندی با وضعیت کار تشکیلاتی در ایران دارد. حال آن که در همان مهمانی هم مدعوین باید چهارچوب مجلس را رعایت کنند و تابع جمع باشند و عدم تبعیت از رفتار جمع به مجموعه ی مذکور صدماتی جدی وارد خواهد کرد .
تلقی مهمان بودن با تلقی عضو تشکیلاتی منسجم بودن چندان متفاوت نیست چرا که در هر کدام باید تابعیت جمع و تصمیمات جمعی از بزرگان ، را رعایت کرد حداقل تا زمانی که عضوی از اعضای آن مجموعه باشیم و حضور فیزیکی در آن جمع داشته باشیم .
تلاش عده ای برای تک روی های منفعت طلبانه باعث به وجود آمدن ذهنیت های منفی و غیر واقعی از سوی هوادران و اعضای آن تشکیلات سیاسی گشته ، که این مورد مانعی برای ادامه ی فعالیت های آن تشکیلات در قالب اساسنامه و عدم رسیدن به اهداف بلند مدت و استراتژی سازمانی مورد انتظار خواهد شد .
حالت فوق بیشتر در برهه ی انتخابات نمود عینی می یابد تا جایی که گاهی به جدایی اعضای یک مجموعه خواهد انجامید، در حالی که تا قبل و بعد از این ایام کمترین فعالیتی را از طرف این عده نمی توان دید و تنها موسم انتخابات برای آنان میدان سیاست ورزی و موضع گیری خواهد شد .
موضع گیری هایی که با تکیه به شخصیت حقوقی برگرفته از تشکیلات نسبت به برخی رویدادهای سیاسی اتخاذ می گردد که از طنز ماجرا با موضع گیری سازمانی متفاوت است .
اعلام موضع یک تشکیلات نشان از اجماع اعضای شورای مرکزی آن مجموعه می باشد که سایر اعضا را ملزم به رعایت و پیروی از آن می کند حال اینکه این اعضا از طریق رای گیری برای ایفای نقش سازمانی خود انتخاب گردیده اند.
این رفتارهای غیر منطقی در بین ما ایرانیان تبدیل به یک عادت همیشگی شده آن گونه که بسیاری از کارشناسان علوم سیاسی نداشتن روحیه ی کار دسته جمعی را یکی از مهمترین موانع رسیدن به دمکراسی می دانند و نسبت به رعایت اخلاق و چهارچوب آن حساسیت ویژه ای نشان می دهند.